𝗪𝗔𝗥𝗠 𝗨𝗣

• Paano ka kadalasang tumutugon sa mga paghihirap na kinakaharap mo? Ano ang madalas mong nasasabi o nagagawa?

• Ano ang masasabi mong pinakadelikadong pangyayari na naranasan mo? Anong panganib ang kinaharap mo at paano ka nakaligtas mula rito?

• Isipin ang isang mahalagang pangyayari sa buhay mo na nakaapekto sa kung sino ka ngayon.

𝗪𝗢𝗥𝗗

𝘒𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘨𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘪𝘵𝘪𝘯𝘶𝘵𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘵𝘶𝘸𝘪𝘥 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘯𝘢𝘯𝘢𝘮𝘱𝘢𝘭𝘢𝘵𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘗𝘢𝘯𝘨𝘪𝘯𝘰𝘰𝘯𝘨 𝘑𝘦𝘴𝘶-𝘊𝘳𝘪𝘴𝘵𝘰, 𝘮𝘢𝘺𝘳𝘰𝘰𝘯 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘢𝘯𝘥𝘢𝘯𝘨 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘴𝘺𝘰𝘯 𝘴𝘢 𝘋𝘪𝘰𝘴. 𝘚𝘢 𝘱𝘢𝘮𝘢𝘮𝘢𝘨𝘪𝘵𝘢𝘯 𝘯𝘪 𝘑𝘦𝘴𝘶𝘴 𝘢𝘵 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘯𝘢𝘯𝘢𝘮𝘱𝘢𝘭𝘢𝘵𝘢𝘺𝘢, 𝘵𝘪𝘯𝘢𝘵𝘢𝘮𝘢𝘴𝘢 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘯𝘨𝘢𝘺𝘰𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘺𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘨 𝘋𝘪𝘰𝘴 𝘢𝘵 𝘯𝘢𝘨𝘢𝘨𝘢𝘭𝘢𝘬 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘴𝘢 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘬𝘢𝘣𝘢𝘩𝘢𝘨𝘪 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘥𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘋𝘪𝘰𝘴. 𝘈𝘵 𝘯𝘢𝘨𝘢𝘨𝘢𝘭𝘢𝘬 𝘥𝘪𝘯 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘥𝘶𝘮𝘢𝘳𝘢𝘯𝘢𝘴 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘱𝘢𝘨𝘩𝘪𝘩𝘪𝘳𝘢𝘱, 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘯𝘢𝘵𝘶𝘵𝘶𝘵𝘰 𝘵𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘵𝘪𝘪𝘴. 𝘈𝘭𝘢𝘮 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘯𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘵𝘪𝘵𝘪𝘪𝘴 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘨𝘱𝘢𝘱𝘢𝘣𝘶𝘵𝘪 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘵𝘢𝘰. 𝘈𝘵 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘣𝘶𝘵𝘪 𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘵𝘢𝘰, 𝘮𝘢𝘺 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘴𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘬𝘢𝘣𝘢𝘩𝘢𝘨𝘪 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘥𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘋𝘪𝘰𝘴. 𝘈𝘵 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘮𝘢𝘣𝘪𝘣𝘪𝘨𝘰 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘴𝘢 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘪𝘱𝘪𝘯𝘢𝘥𝘢𝘮𝘢 𝘯𝘨 𝘋𝘪𝘰𝘴 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘮𝘢𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘮𝘢𝘮𝘢𝘨𝘪𝘵𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘉𝘢𝘯𝘢𝘭 𝘯𝘢 𝘌𝘴𝘱𝘪𝘳𝘪𝘵𝘶 𝘯𝘢 𝘪𝘣𝘪𝘯𝘪𝘨𝘢𝘺 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯. 𝗥𝗢𝗠𝗔 𝟱:𝟭–𝟱

(Basahin din ang 𝗥𝗢𝗠𝗔 𝟱:𝟲–𝟭𝟭.)

Ang katayuan natin sa Diyos ay bunga ng ginawa ni Jesus sa krus para sa atin. Sinabi ni apostol Pablo na 𝘪𝘵𝘪𝘯𝘶𝘵𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘵𝘶𝘸𝘪𝘥 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘯𝘢𝘯𝘢𝘮𝘱𝘢𝘭𝘢𝘵𝘢𝘺𝘢. Ito ang simula ng buhay ng bawat mananampalataya, at ito ang nakakaapekto sa lahat ng ating ginagawa at pagkakakilanlan magpakailanman.

Dahil kay Cristo, maaari rin tayong magkaroon ng kapayapaan sa Diyos. Sa mundo natin ngayon, ang kapayapaan ay maaaring maging sanhi ng tensyon. Mahirap mamuhay nang may kapayapaan sa ating kapwa, sa ating sarili, at sa Diyos, at manatiling may pag-asa sa buhay. Ito ay posible lamang dahil sa ginawa ni Jesus para sa atin sa krus. Ngayong araw, tatalakayin natin ang mga epekto ng pagiging matuwid, kapayapaan, at pag-asa sa Diyos.

𝟭. 𝗔𝗻𝗴 𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗴-𝗮𝘀𝗮 𝗮𝘆 𝗻𝗮𝘀𝗮 𝗸𝗮𝗹𝘂𝘄𝗮𝗹𝗵𝗮𝘁𝗶𝗮𝗻 𝗻𝗮 𝗻𝗮𝗴𝗺𝘂𝗺𝘂𝗹𝗮 𝘀𝗮 𝗗𝗶𝘆𝗼𝘀 𝘀𝗮 𝗽𝗮𝗺𝗮𝗺𝗮𝗴𝗶𝘁𝗮𝗻 𝗻𝗶 𝗖𝗿𝗶𝘀𝘁𝗼.

𝘒𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘨𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘪𝘵𝘪𝘯𝘶𝘵𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘵𝘶𝘸𝘪𝘥 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘯𝘢𝘯𝘢𝘮𝘱𝘢𝘭𝘢𝘵𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘗𝘢𝘯𝘨𝘪𝘯𝘰𝘰𝘯𝘨 𝘑𝘦𝘴𝘶-𝘊𝘳𝘪𝘴𝘵𝘰, 𝘮𝘢𝘺𝘳𝘰𝘰𝘯 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘢𝘯𝘥𝘢𝘯𝘨 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘴𝘺𝘰𝘯 𝘴𝘢 𝘋𝘪𝘰𝘴. 𝘚𝘢 𝘱𝘢𝘮𝘢𝘮𝘢𝘨𝘪𝘵𝘢𝘯 𝘯𝘪 𝘑𝘦𝘴𝘶𝘴 𝘢𝘵 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘯𝘢𝘯𝘢𝘮𝘱𝘢𝘭𝘢𝘵𝘢𝘺𝘢, 𝘵𝘪𝘯𝘢𝘵𝘢𝘮𝘢𝘴𝘢 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘯𝘨𝘢𝘺𝘰𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘺𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘨 𝘋𝘪𝘰𝘴 𝘢𝘵 𝘯𝘢𝘨𝘢𝘨𝘢𝘭𝘢𝘬 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘴𝘢 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘬𝘢𝘣𝘢𝘩𝘢𝘨𝘪 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘥𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘋𝘪𝘰𝘴. 𝗥𝗢𝗠𝗔 𝟱:𝟭–𝟮

Dahil sa kapayapaang mayroon tayo sa Diyos, maaari tayong tumingin sa kinabukasan nang may pag-asa. Pwede tayong magsanay na tumingin sa Diyos at sa Kanyang kaluwalhatian, hindi sa ating kasalukuyang kalagayan at mga pagsubok. Kapag bumalik si Cristo sa Kanyang kaluwalhatian, itataas din tayo ng Diyos kasama Niya. Tayo ay magiging ganap at tatanggap ng buhay na walang hanggan sa presensya ng Diyos. Bago ka naging tagasunod ni Cristo, ano ang nagiging pananaw mo tungkol sa kinabukasan? Paano ito nagbago?

𝟮. 𝗔𝗻𝗴 𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗴-𝗮𝘀𝗮 𝗮𝘁 𝗽𝗮𝗴𝗸𝗮𝘁𝗮𝗼 𝗮𝘆 𝗻𝗮𝗵𝘂𝗵𝘂𝗯𝗼𝗴 𝗸𝗮𝗽𝗮𝗴 𝘁𝗮𝘆𝗼’𝘆 𝗻𝗮𝗴𝘁𝗶𝘁𝗶𝗶𝘀 𝘀𝗮 𝗽𝗮𝗴𝗵𝗶𝗵𝗶𝗿𝗮𝗽.

𝘈𝘵 𝘯𝘢𝘨𝘢𝘨𝘢𝘭𝘢𝘬 𝘥𝘪𝘯 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘥𝘶𝘮𝘢𝘳𝘢𝘯𝘢𝘴 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘱𝘢𝘨𝘩𝘪𝘩𝘪𝘳𝘢𝘱, 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘯𝘢𝘵𝘶𝘵𝘶𝘵𝘰 𝘵𝘢𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘵𝘪𝘪𝘴. 𝘈𝘭𝘢𝘮 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘯𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘵𝘪𝘵𝘪𝘪𝘴 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘨𝘱𝘢𝘱𝘢𝘣𝘶𝘵𝘪 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘵𝘢𝘰. . . 𝗥𝗢𝗠𝗔 𝟱:𝟯–𝟰

Sabi ni apostol Pablo, hindi lang tayo dapat magalak sa pag-asa sa kaluwalhatian ng Diyos. Sa katunayan, dapat din tayong magalak sa ating mga paghihirap. Habang gusto nating lahat iwasan ang paghihirap, nagdudulot ito ng maraming kabutihan sa ating buhay: pagiging matatag (o ang hindi pagsuko at tibay), makaDiyos na pagkatao, at pag-asa. Hindi lang nais ng Diyos na tayo’y magtiis sa paghihirap—nais Niya na magalak tayo rito. Hindi lang nais ng Diyos na makaraos tayo sa buhay—nais Niya na lumago ang ating pagkatao sa pamamagitan nito. Sa palagay mo, bakit kaya pag-asa ang nagiging resulta ng paghihirap? Paano mo ito nakikita sa mga mananampalataya sa paligid mo?

𝟯. 𝗛𝗶𝗻𝗱𝗶 𝘁𝗮𝘆𝗼 𝗯𝗶𝗯𝗶𝗴𝘂𝗶𝗻 𝗻𝗴 𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗴-𝗮𝘀𝗮 𝘀𝗮 𝗗𝗶𝘆𝗼𝘀.

𝘈𝘵 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘮𝘢𝘣𝘪𝘣𝘪𝘨𝘰 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘴𝘢 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘪𝘱𝘪𝘯𝘢𝘥𝘢𝘮𝘢 𝘯𝘨 𝘋𝘪𝘰𝘴 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘮𝘢𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘮𝘢𝘮𝘢𝘨𝘪𝘵𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘉𝘢𝘯𝘢𝘭 𝘯𝘢 𝘌𝘴𝘱𝘪𝘳𝘪𝘵𝘶 𝘯𝘢 𝘪𝘣𝘪𝘯𝘪𝘨𝘢𝘺 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯. 𝗥𝗢𝗠𝗔 𝟱:𝟱

Ang ating pag-asa sa Diyos ay nabubuo habang tayo ay nagtitiis at lumalago. 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘮𝘢𝘣𝘪𝘣𝘪𝘨𝘰 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘴𝘢. Ito ay isang makapangyarihang pahayag tungkol sa kung sino ang Diyos at kung paano Siya kumikilos sa ating buhay. Kung tayo ay aasa sa ibang tao o bagay, maaari tayong mapahiya. Ngunit hindi sa Diyos—ibinigay Niya sa atin ang Kanyang pag-ibig at hindi Niya tayo bibiguin. Ang Banal na Espiritu ay nasa atin bilang mga mananampalataya, nagpapatibay ng pag-ibig ng Diyos sa atin at nagsisilbing katiyakan na tutuparin ng Diyos ang Kanyang mga pangako. Sa tingin mo, paano dapat nito binabago ang pananaw natin sa buhay? Paano dapat ito makaapekto sa ating mga salita at kilos, at sa ating pananaw sa mundo?

𝗔𝗣𝗣𝗟𝗜𝗖𝗔𝗧𝗜𝗢𝗡

• Paano ginagamit ng Diyos ang paghihirap at pagtitiis upang hubugin ang iyong pagkatao at patatagin ang iyong pag-asa sa Kanya? Pag-isipan ang mga karanasan na pinahintulutan Niyang mangyari sa iyo at kung ano ang itinuro Niya sa pamamagitan nito.

• Naniniwala ka ba na hindi mabibigo ang iyong pag-asa sa Diyos? Ang iyong pag-asa ay dapat na nakasalalay kay Cristo lamang at hindi sa ibang bagay. Paano mo ito maipapamuhay?

• Makipag-ugnayan sa isang kaibigan o kapamilya na dumadaan sa paghihirap. Ipagdasal na ang kanyang pagkatao at pag-asa ay lumago, at makaranas siya ng kagalakan kahit sa gitna ng paghihirap. Magpasya na palagi mong papalakasin ang loob niya sa mga susunod na linggo.

𝗣𝗥𝗔𝗬𝗘𝗥

• Magpasalamat sa Diyos sa kung paano Niya tayo binabago upang maging mas katulad tayo ni Cristo. Ibigay sa Kanya ang iyong mga sitwasyon at mga pagsubok ngayong araw at hilingin sa Kanya na bigyan ka ng pag-asa.

• Manalangin para sa tibay, tiyaga, at lakas. Ipanalangin na hindi ka basta-basta susuko, na lalago ang iyong pagkatao, at maipapakilala mo Siya saan ka man magpunta.

• Ngayong linggo, pag-isipan ang sinasabi sa Roma 5:3–4. Ipanalangin na maging buo ang iyong pananalig, at na hindi ka bibiguin ng iyong pag-asa sa Diyos. Ipahayag ang iyong pag-asa sa Kanya nang higit sa lahat.